به گناهی که تماشای گل روی تو بود

خار در چشم تمنا بزنم یا نزنم؟

دست بر دست همه عمر بر این تردیدم

بزنم یا نزنم؟ ها ، بزنم یا نزنم؟

باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست

در پی ویران شدنی آنی ام

آمده ام بلکه نگاهم کنی

عاشق آن لحظه ی طوفانی ام

دل خوش گرمای کسی نیستم

آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سالها

تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشتته ز دریا شدم

تا تو بگیری و بمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانمت

خوب ترین حادثه می دانی ام؟

حرف بزن ابر مرا باز کن

دیر زمانی است که بارانی ام

حرف بزن حرف بزن سالهاست

تشنه ی یک صحبت طولانی ام

در آخرین لحظات حیات حضرت زهرا(علیهاالسلام) وقت آن رسیده بود كه ایشان رازهایى را كه در این مدت در سینه نهان داشته بود در قالب وصیت‏هاى لازم الاجراء با همسرش درمیان بگذارد. از این رو، عرضه داشت:

پسر عمو! من خبر مرگ خویش را دریافت كرده‏ام و لحظه به لحظه به زمان دیدار پدر بزرگوارم نزدیك‏تر مى‏شوم، اكنون تو را به انجام خواسته‏هایى كه در دل دارم سفارش مى‏كنم.

امام علی(‏علیه‎السلام) به او فرمود: دخت رسول خدا(صلى الله علیه و آله)! هر چه دوست دارى سفارش ‏كن .

امام‏ بر بالین زهرا نشست و از افراد حاضر در خانه خواست خارج شوند و سپس فاطمه زهرا (علیهاالسلام) لب به سخن گشود و عرضه داشت:

پسر عمو! بر این باورم از آن زمان كه زندگى خود را با تو آغاز كردم، در خانه‏ات دروغ نگفتم و به تو خیانت نورزیدم و از اطاعتت سر بر نتافتم؟

امام فرمود:

حاشا! از چنین چیزى فاطمه جان! تو به عظمتِ خداوند آگاه‏تر و فردى نكوكارتر و پروا پیشه‏تر و گرامى‏تر و ترس و بیم تو از خدا بیشتر از آن است كه من تو را بر نافرمانى‏ات مورد نكوهش قرار دهم. جدایى و از دست دادنت برایم بس دشوار است، ولى راه گریزى از آن نیست، به خدا سوگند! با رفتنت مصیبت جانسوز رسول خدا(صلى الله علیه و آله) را یك بار دیگر برایم تازه كردى، بارِ جدایى و رحلتِ تو فوق‎العاده سنگین است، همه از خداییم و به سوى خدا باز مى‏گردیم، مصیبت و فراق تو آنقدر اندوه‎بار است كه سخت‏تر و دردناك‏تر و رنج‎آورتر و غم‏انگیزتر از آن وجود ندارد! مصیبتى است كه عزا و مصیبتى فراتر از آن نمى‏توان سراغ داشت.

سپس لحظاتى هر دو گریستند و امام‏ سر مبارك فاطمه‏(علیهاالسلام) را بر سینه نهاد و آنگاه فرمود:

(فاطمه جان!) هرگونه وصیتى مى‏خواهى به من سفارش كن، به وصیّت‏هایت مو به مو عمل خواهم كرد و هر چه را به من فرمان داده‏اى به انجام مى‏رسانم، و فرمان تو را بر كار خود ترجیح مى‏دهم.

زهراى مرضیه‏(علیهاالسلام) عرضه داشت:

پسر عمو! خداوند از ناحیه من به تو پاداش خیر عنایت كند، نخستین وصیّتم این است كه پس از من زنى را به ازدواج خویش درآورى... زیرا مردان بدون زن نمى‏توانند ادامه زندگى دهند .

و سپس معروض داشت:

سفارش بعدى‏ام این است كه اجازه ندهى هیچ یك از افرادى كه در حقم ستم روا داشتند در تشییع جنازه‏ام حاضر شوند، زیرا آنان دشمنانِ خدا و رسولند و رخصت ندهى هیچ كدام از آنان یا هوادارانشان بر جنازه‏ام نماز بگزارند و شبانگاه، آن زمان كه دیدگان مردم آرامش یافت و چشم‏ها به خواب رفت، مرا به خاك بسپار. (1)

ابن عباس وصیت نوشته شده‏اى را از آن مخدّره روایت كرده كه در آن آمده است:

این وصیت فاطمه دخت رسول خدا(صلى الله علیه و آله) است و گواهى مى‏دهد معبودى جز خداى یكتا نیست و محمد(صلى الله علیه و آله) بنده و فرستاده اوست، بهشت و جهنّم حق است و روز قیامت بى تردید فرا خواهد رسید و خداوند در آن روز مردگان را از قبرها برمى‏انگیزاند و زنده مى‏كند. على جان! من فاطمه دختر محمدم، خداوند مرا به ازدواج تو درآورد تا در دنیا و آخرت از افتخار همسرى‏ات برخوردار باشم، تو از دیگران به من سزاوارترى، مرا شبانه حنوط نما و غسل بده و كفن كن و بر جنازه‏ام نماز بگزار و در تاریكى شب به خاكم بسپار، و هیچ كس را خبر نكن، تو را به خدا مى‏سپارم و تا دیدار روز قیامت به فرزندانم درود و سلام مى‏فرستم.(2)

پی‎نوشت‎ها:

1- روضة الواعظین، 151/ 1.

2- بحار الانوار، ج 43، ص 214.

عشق یعنی دل سپردن در الست
از می وصل الهی  مستِ مست
عشق  یعنی  ذكر ناموس  خدا
یا علی گفتن به زیر دست و پا
عشق  یعنی  جلوه  صبر  خدا
شرم ایوب نبی  از مرتضی
عشق بر دلداده  فرمان  می‌دهد
عاشق جان داده را جان می‌دهد
عشق باعث شد كه دل سامان گرفت
پشت درب خانه زهرا جان گرفت
عشق  یعنی انقلاب فاطمه
از كبودی  چشم تار فاطمه
عشق یعنی عشق ناب فاطمه
بیت الاحزان خراب فاطمه

به جرم زندگي ناكام مي ميرند ماهي ها

نه فريادي نه غوغايي نه حتي اشك پيدايي

براي شادی ایام مي ميرند ماهي ها

نگاهي پاك و رقص مرگ معصومانه اي دارند

صداقت پيشه بد فرجام مي ميرند ماهي ها

ببين قلاب عشقت حنجرم را طعمه خون كرد

چنين در پنجه ي آلام مي ميرند ماهي ها

براي تو طراوت هاي آبي دارد اين دريا

ولي در دامن اين دام مي ميرند ماهي ها

به لب هايم به چشمانم به رقص و تيزيم ننگر

نمي داني چگونه رام مي ميرند ماهي ها

تو صيادي اگر تورت نگيرد صيد مي ميري

براي ماندنت آرام مي ميرند ماهي ها

" روزها دردل این ده خبری بود که نیست
کوچه درحسرت ان رهگذری بود که نیست             
درهمان ظلمت وتنهایی وحیرانیها
دل دریازده ها رانظری بود که نیست
چشممان را به کدام اینه ها بخشیدیم
شب مهتابی ما چشم تری بود که نیست
چه قدر با تب این فاصله ها خو کردیم
دیرترها هوس بال وپری بود که نیست
روزهایی که دوان ازپی هم امد ورفت
برسرم سایه سبز پدری بود که نیست
چشم تو حیرتمان را دو سه چندان می کرد
شب حیرانی ما راسحری بود که نیست
دری از جنس غزل بردل ما بگشایید
ته بن بست همین کوچه دری بود که نیست
غزلی حرف دلی اتش شوقی شاید
دستمان سوی قنوت دگری بود که نیست"

من امشب , هفت شهر آرزوهايم چراغان است.
زمين و آسمانم نور باران است.
کبوتر های رنگين بال خواهش ها
بهشت پر گل انديشه ام را زير پردارند.
صفای معبد هستی تماشايی است.
زهر سو , نوشخند اختران در چلچراغ ماه می ريزد.
جهان در خواب ,
تنها من  ,در اين معبد ,  در اين محراب.

*

دلم می خواست : بند از پای جانم باز می کردند
که من , تا روی بام ابر ها , پرواز می کردم.
ار آنجا ,  با کمند کهکشان , تا آستان عرش می رفتم
در ان درگاه ,  درد خويش را فرياد ميکردم
که کاخ صد ستون کبريا لرزد.
مگر يک شب , از اين شبهای بی فرجام ,
ز يک فرياد بی هنگام ,
ــ بروی پرنيان آسمان ها  ــ خواب در چشم بشر لرزد!

*

دلم ميخواست دنيا رنگ ديگر بود
بشر با خود مهربان تر بود
از اين بيچاره مردم ياد می فرمود!

*

دلم می خواست زنجيری گران , از بارگاه خويش می آويخت ,
که مظلومان , بشر را پای آن زنجير ,
ز درد خويش آگاه می کردند.

*

چه شيرين است وقتی بيگناهی داد خود را از خدای خويش می گيرد.
چه شيرين است  , اما من,
دلم می خواست اهل زور و زر , ناگاه ,
ز هر سو راه مردم را نمی بستند و زنجير خدا را بر نمی چيدند!
*
دلم می خواست: دنيا خانه مهر و محبت بود
دلم می خواست مردم در همه احوال با هم آشتی بودند.
طمع در مال يکديگر نمی کردند ,
کمر بر قتل يکديگر نمی بستند ,
مراد خويش را در نامرادی های يکديگر نمی جستند ,
از اين خون ريختن ها  , فتنه ها ,  پرهيز می کردند ,
چو کفتاران خون آشام ,  کمتر چنگ و دندان تيز می کردند.

 *

چه شيرين است وقتی سينه ها از مهر آکنده است.                                                                                                      چه شيرين است وقتی , آفتاب دوستی , در اسمان دهر تابنده است.
چه شيرين است وقتی , زندگی خالی ز نيرنگ است.

*

دلم می خواست دست مرگ را از دامن اميد ما , کوتاه می کردند
در اين دنيای بی آغاز و بی پايان ,
در اين صحرا ,  که جز گرد و غبار از ما نمی ماند , 
من , زين تلخکامی های نا بهنگام بس می کرد.
نمی گويم پرستوی زمان را در قفس می کرد ,
نمی گويم بهر کس بخت و عمر جاودان می داد ,
نمی گويم بهر کس عيش و نوش رايگان می داد ,
همين ده روز هستی را امان می داد.
دلش را ناله تلخ سيه روزان تکان می داد!

*

دلم می خواست عشقم را نمی کشتند.
صفای آرزويم را ــ که چون خورشيد تابان بود ــ می ديدند.
چنين از شاخسار هستيم آسان نمی چيدند.
گل عشقی چنان شاداب را پر پر نمی کردند.
بباد نا مرادی ها نمی دادند.
بصد ياری نمی خواندند
بصد خواری نمی راندند
چنين تنها ,  به صحراهای بی پايان اندوهم نمی بردند.
 
دلم می خواست , يک بار دگر او را کنار خويش می ديدم.
بياد اولين ديدار در چشم سياهش خيره می ماندم.
دلم يکبار ديگر , همچو ديدار نخستين , پيش پايش دست و پا می زد.
شراب اولين لبخند در جام وجودم های و هو می کرد
دلم می خواست:دست عشق ــچون روز نخست ــ هستيم را زير و رو می کرد.

*

دلم می خواست سقف معبد هستی فرو می ريخت.
پليدی ها و زشتی ها  , بزير خاک می ماندند.
بهاری جاودان آغوش باز می کرد
جهان در موجی از زيبايی و خوبی شنا ميکرد.
بهشت عشق ميخنديد.
بروی بام ها , نا قوس ازادی صدا می کرد.

*

مگو : اين آرزو خام است!
مگو : ــ روح بشر همواره سر گردان و ناکام است‌ ــ
اگر اين کهکشان از هم نمی پاشد ,
و گر اين آسمان درهم نمی ريزد ,
بيا تا ما: ((فلک را سقف بشکافيم و طرحی نو در اندازيم))
بشادی‌: (( گل برافشانيم ومی در ساغر اندازيم... ))
              

از سخن چینان شنیدم آشنایت نیستم

خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم

سیلی هم صحبتی از موج خوردن سخت نیست

صخره ام هر قدر بی مهری کنی می ایستم

تا نگویی اشک های شمع ازکم طاقتی است

در خودم آتش به پا کردم ولی نگریستم  

چون شکست آینه، حیرت صد برابر می شود

بی سبب خود را شکستم تا بیننم کیستم

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست

کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می زیستم

ماهیانی که اصیل اند در اعماق ترند

دوره آینگی سر شده یا آینه نیست؟

مردم کوچه آیینه بداخلاق ترند

واعظا موعظه بگذار که وعّاظ عزیز

به تقلاّی گناه از همه مشتاق ترند

راستی را اگر از نان و خورش نیست خبر

این گدایان ز چه از پادشهان چاق ترند؟

پسران و پدران بی خبر از حال هم اند

روز محشر پدران از پسران عاق ترند

بعد از این نام من و گوشه گمنامی ها

که غریبان جهان شهره آفاق ترند